สายลมพัดแรงอยู่นอกหน้าต่าง ในขณะที่ฉัันนอนอ่านหนังสืออยู่ในห้องนอนชั้นสองเพียงคนเดียว เสียงประตูระเบียงกระแทกปิดเสียงดัง ทำให้สะดุ้งผุดลุกจากที่นอน เพียงแค่เดินไปปิดประตูระเบียงไม่นาน สายฝนก็กระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา

ฉับพลันแสงสว่างที่มีอยู่ก็ดับมืดลงในบัดดล

ให้มันได้อย่างนี้สิ ทำไมไฟมันต้องมาดับตอนฉันอยู่ข้างบนคนเดียวด้วยหว่า

ใน ขณะที่่นอนคิดนิ่งๆ (แต่ตัวเย็นไปแล้ว)  หลอดไฟเริ่มกระพริบน้อยๆ และแล้วไฟฟ้าก็กลับมาทำงานอีกครั้ง ฉันอดคิดไม่ได้ว่าโชคดีจัง สงสัยจะแค่ไฟตก ในขณะที่คิดว่าจะลงไปอยู่กับแม่ข้างล่างดี หรือนอนอ่านหนังสือต่อดี ความมืดก็กลับมาเยือนฉันอีกครั้งแบบไม่ทันให้ตั้งตัว

เดี๋ยวนี่ไฟฟ้ามันมีแบบดับเตือน ก็จะดับจริงด้วยหรือนี่

คราวนี้ฉันไม่ลังเลแล้ว ต้องลงไปอยู่กับแม่ข้างล่างแล้วล่ะ จะให้อยู่มืดๆคนเดียวข้างบนได้อย่างไรกัน น่ากลัวตาย

คิด ได้ดังนั้นแล้วฉันจึงตะกุยตะกายคว้าเทียนหอมกับไม่้ขีดที่อยุ่หัวเตียง หวังใจว่าจะจุดเทียนส่องทางเดินลงบันไดไป แต่มือเจ้ากรรม ไหงมันจุดไม้ขีดไม่ไ้ด้สักทีนะ คงเป็นเพราะในสมองของฉันคิดถึงแต่หนังผีที่เพิ่งดูแน่ๆเลย ยิ่งคิดใจก็ยิ่งสั่น เมื่อไหร่จะจุดติดสักที่ว้า จะไ้ด้ลงไปเร็วๆ

ปัง ปัง ปัง

 ฉัน สะดุ้งจนแทนทำเทียนตกจากมือ ลมพัดประตูระเบียงกระแทกไปมาเสียงดัง ยิ่งทำให้ฉันหลอนเข้าไปใหญ่ แม้จะรู้ว่าถ้าไม่เดินไปปิดฝนต้องสาดเข้าห้อง แต่ฉันก็ไม่สนมันแล้วล่ะ

แสงเทียนไม่มี ไม่เป็นไร นาทีนี้ฉันทนอยู่คนเดียวในความมืดไม่ไหวแล้ว คิดแล้วขาก็วิ่งออกจากห้องในบัดดล ชนเก้าอี้ไปทีนึง แล้วรีบวิ่งลงบันไดให้เสียงดังๆ (อาศัยเสียงเป็นเพี่ือนไปพลางๆ)

แม่ฉายไฟฉายไว้รอท่าอยู่แล้ว ฉันรีบวิ่งมานั่งกับแม่อย่างรวดเร็ว แล้วเอาเทียนหอมที่่ติดมือมาจุดไฟวางไว้ใกล้ๆ

โชคดีที่ข้างล่างก็มีเทียนหอมของฉันวางทิ้งไว้ ฉันจึงเริ่มจุดมันเพิ่ม

ใน ชัวเวลาเกือบสองชั่วโมงในความมืด บ้านของฉันก็สว่างไสวไปด้วยแสงเทียน ถึงแม้ภายนอกจะหนาวเหน็บ และลมฝนจะพัดกระหน่ำอยู่นอกประตู แต่ภายในบ้านของเรา ก็ยังมีแสงสว่างและความอบอุ่นอยู่เสมอ